Co oznacza to słowo
Samhain to współczesna irlandzka pisownia staroirlandzkiego słowa samain, a także dzisiejsza irlandzka nazwa listopada. Najczęściej tłumaczy się je jako koniec lata. W starożytnej Irlandii był to czas przygotowań do zimy, odpowiednik Beltane przypadającego 1 maja, które rozpoczynało lato. Te dwa święta dzieliły dawny rok na jasną i ciemną połowę.
Co tak naprawdę wiemy
Mniej, niż sugeruje większość stron. Wczesni Irlandczycy pozostawili niewiele zapisów, a większość tego, co wiemy, pochodzi od późniejszych chrześcijańskich kronikarzy. Krótkie wzmianki pojawiają się w irlandzkich opowieściach z X i XII wieku, natomiast szczegółowe opisy pochodzą dopiero z XVIII wieku. Odnotowano ogniska, ucztowanie i wróżenie, choć nie wiadomo, jak dawne są te zwyczaje. Być może było to święto nowego roku, ale dowody nie pozwalają tego rozstrzygnąć.
Cienka granica
Irlandzki i walijski folklor opisuje noc, podczas której otwiera się granica między światem żywych a światem duchów. Wróżki wychodziły z kopców, zmarli w danym roku odchodzili w zaświaty, a nieostrożny wędrowiec mógł się na nie natknąć. Ludzie radzili sobie z tym niepokojem za pomocą ognia i przebrań.
Od Samhain do Halloween
Halloween wyrosło ze spotkania Samhain z chrześcijańskimi dniami poświęconymi zmarłym: Wszystkimi Świętymi 1 listopada i Zaduszkami 2 listopada. Maski i przerażające twarze wycinane w rzepach mogły wywodzić się ze zwyczajów związanych z Samhain. Dynia pojawiła się później, w Stanach Zjednoczonych.
Jak obchodzi się je dziś
We współczesnym pogaństwie, a przede wszystkim w wicca, Samhain jest ważnym świętem poświęconym pamięci zmarłych. Najczęściej stawia się ołtarz ze zdjęciami tych, którzy odeszli. W domu potrzeba niewiele: ciemnego pokoju, świecy i wypowiedzianego na głos imienia.
