Codzienna praktyka nie zaczyna się, gdy siadasz. Zaczyna się poprzedniego wieczoru, kiedy kładziesz przedmiot w miejscu, w którym będzie na Ciebie czekał.
Mala na tacy

Na małej drewnianej tacy, obok niezapalonej pałeczki kadzidła, leży Rudraksha Japa Mala, 108 koralików na bawełnianym sznurku. Praktyka jeszcze się nie zaczęła. I właśnie o to chodzi. Mala jest już na swoim miejscu, co oznacza, że decyzja została podjęta poprzedniego wieczoru, a nie tego ranka, gdy opór jest największy, łóżko ciepłe, a umysł nie zdążył jeszcze złapać równowagi.
W tym przewodniku 4
To pierwsza i najmniej omawiana konstrukcja codziennej praktyki: przygotowanie, które usuwa moment wyboru. O szóstej rano nie możesz negocjować ze sobą. Możesz jedynie spotkać to, co już tam jest. Stały sygnał, czas, miejsce i przedmiot stopniowo zmniejszają wysiłek potrzebny do rozpoczęcia. Koszt decyzji spada. Raz wyżłobiony tor utrzymuje kierunek.
Benedykt z Nursji, który około 516 roku n.e. spisał swoją Regułę na Monte Cassino we Włoszech, zorganizował cały dzień monastyczny wokół siedmiu stałych pór modlitwy, rozłożonych tak, aby między żadnymi dwiema nie mijało więcej niż kilka godzin. Nie opierał się na inspiracji ani nastroju. Rozumiał, że poczucie chęci do modlitwy nie jest wiarygodnym wyznacznikiem tego, kiedy modlitwa jest potrzebna. Stałe pory usuwają pytanie. Mala na tacy działa według tej samej zasady w mniejszej skali: przedmiot już tam jest, więc pytanie, czy zacząć, zostało już rozstrzygnięte.
Najstarsze określenie

Sanskryt ma słowo określające codzienną osobistą praktykę: nijama, od ni- (do wewnątrz, w dół) i jama (cugle, uzda) - reguła skierowana do wewnątrz, odmienna od zasad, które kierują tym, jak poruszamy się po świecie wśród innych ludzi. Pojawia się w Jogasutrach Patańdżalego, spisanych około 400 roku n.e., jako drugi z ośmiu etapów drogi ku wyciszonemu umysłowi. Pierwszy etap dotyczy tego, jak traktujesz innych; drugi - tego, jak troszczysz się o siebie; trzeci to postawa fizyczna, czyli to, co większość ludzi nazywa dziś po prostu jogą. Pozycje wypełniające współczesne studia są trzecim etapem. Codzienne dyscypliny wewnętrzne pojawiają się wcześniej.
Patańdżali wymienia pięć osobistych praktyk. Pierwsza to czystość, usuwanie tego, co zbędne. Druga to zadowolenie, praktyka wystarczalności. Uderzające jest to, że większość współczesnych poradników dotyczących codziennej rutyny zupełnie to pomija: konstrukcja Patańdżalego nie jest ulepszeniem porannej rutyny. To pełny opis tego, jak wygląda życie człowieka oddanego praktyce, a jego fundamentem czyni regularność.
Moja własna praktyka dżapy zaczęła się nie od pełnego zrozumienia tych ram, lecz od prostego przeczucia: że robienie tego samego o tej samej porze, w tym samym miejscu, z tym samym przedmiotem daje coś, czego nigdy nie dawało wykonywanie tego za każdym razem inaczej. Sutry nadały temu przeczuciu nazwę i tradycję.
Dlaczego 108 i czego wymaga praktyka

Mala do dżapy ma 108 koralików oraz jeden dodatkowy - koralik guru, większy lub inaczej ukształtowany, który oznacza początek i koniec rundy. Praktykujący nie przechodzi przez niego; na końcu rundy zmienia kierunek i zaczyna ponownie. To pauza, nie linia mety.
Dalej: Przysięga, która istnieje od wieków przed jogąRytuały · 6 min czytania
Liczba 108 nie jest przypadkowa, a zrozumienie tego zmienia sposób, w jaki trzymasz malę. Starożytni astronomowie wedyjscy obliczyli, że średnica Słońca jest w przybliżeniu 108 razy większa od średnicy Ziemi, a odległość od Ziemi do Słońca jest w przybliżeniu 108 razy większa od średnicy Słońca. Te proporcje pojawiają się w klasycznych sanskryckich tekstach astronomicznych, a liczba ta powraca w tradycjach hinduistycznej, buddyjskiej i dżinijskiej - w liczbie koralików, wymiarach świątyń i świętych wykazach. Współczesne pomiary wskazują proporcje bliższe 109:1 i 107:1, wystarczająco zbliżone, by uznać, że starożytna wartość nie była zgadywaniem, lecz rzeczywistą obserwacją astronomiczną.
Dla osoby trzymającej malę oznacza to, że liczba niesie kosmologiczną wagę, której nie może nadać jej żadne ćwiczenie produktywności. Każdy koralik nie jest jednostką zarządzanego czasu; jest powtórzeniem wewnątrz liczby, którą ktoś dawno temu odczytał na niebie. Jedna standardowa runda trwa około dziesięciu do piętnastu minut przy spokojnym, niespiesznym tempie. Sprzeciw w rodzaju „nie mam czasu” szybko traci znaczenie, gdy sprawdzi się rzeczywisty czas trwania, zamiast go sobie wyobrażać.
Codzienna praktyka nie wymaga przede wszystkim czasu. Wymaga trzech rzeczy, bardziej strukturalnych niż duchowych. Po pierwsze, fizycznego punktu oparcia: jednego przedmiotu w jednym miejscu. Mali na tacy. Obok niej pałeczki kadzidła z drzewa sandałowego 15 g Satya, niezapalane aż do rozpoczęcia praktyki. Przedmiot nie wykonuje praktyki; wyznacza przestrzeń, w której praktyka żyje. Po drugie, stałej pory - nie „kiedy będę mieć ochotę”, lecz pory wybranej z wyprzedzeniem i traktowanej jako zobowiązanie, a nie preferencja. Po trzecie, progu wystarczająco niskiego, by zmęczenie nie mogło stać się wymówką. Jeśli praktyka wymaga optymalnych warunków, nie przetrwa trudnego tygodnia. W przypadku dżapy może to być jedna runda zamiast trzech. Praktyka trwa nadal; zmienia się jej zakres.
Aksamitny dywan, 128 x 75 cm umieszczony konsekwentnie w tym samym miejscu może pełnić funkcję takiej kotwicy - wyznaczonej fizycznej przestrzeni, z którą ciało zaczyna kojarzyć bezruch, zanim umysł za nim nadąży. Ciało uczy się szybciej niż wola.
To, co pomijają poradniki
Oto coś, czego niemal żaden poradnik codziennej praktyki Ci nie powie: przez większość dni nie będziesz mieć poczucia, że dzieje się cokolwiek. Umysł będzie błądził. Mantra stanie się mechaniczna. Kadzidło wypali się, runda dobiegnie końca, a Ty wstaniesz, czując się mniej więcej tak samo jak wtedy, gdy siadałeś. To nie znak, że praktyka zawodzi. To właśnie jest praktyka.
Bhagawadgita mówi o tym bezpośrednio w jednym ze swoich najczęściej przywoływanych wersetów. Rozdział 2, werset 47: „Masz prawo wykonywać swoje obowiązki, lecz nie przysługują Ci owoce Twoich działań”. Codzienna praktyka jest obowiązkiem. Przemiana, jeśli nadejdzie, nie jest punktem wyjścia. Nie siadasz dlatego, że spodziewasz się później poczuć inaczej. Siadasz, bo nadeszła pora, mala już tam jest, a Ty właśnie to robisz.
W mojej własnej praktyce dni, które wydawały się puste, często miały największe znaczenie - nie dlatego, że działo się w nich coś ukrytego, lecz dlatego, że samo pojawienie się bez oczekiwań jest dyscypliną. Wskazówka Gity nie jest pocieszeniem dla praktyki, która nie działa. Jest opisem tego, czym praktyka naprawdę jest.
Jutro rano mala będzie na tacy, zanim zdecydujesz, czy masz na nią ochotę. Na tym polega cała konstrukcja.










