Cztery kształty kamieni szlachetnych — epidot

• Kolor przechodzi od niemal czarnej leśnej zieleni do jaśniejszej oliwki, a przez całą strukturę rozsiane są blade krystaliczne drobinki przypominające porosty na korze.
• Każdy kształt ukazuje kamień w inny sposób: kula równomiernie odbija światło, piramida skupia kolor w wierzchołku, obelisk odsłania pionowe prążkowanie, a serce łagodzi kanciastość.
• Polerowanie jest mocne, ale nie nadaje powierzchni szklistego wyglądu, dzięki czemu kamień zachowuje lekko woskowy połysk zamiast lustrzanego wykończenia.
• Dobrze prezentują się razem na półce, biurku lub obok poduszki do medytacji, oferując cztery odsłony tego samego materiału na niewielkiej powierzchni.

Epidot to krzemian wapnia, glinu i żelaza, który powstaje podczas metamorfizmu bazaltu i innych skał bogatych w żelazo, zazwyczaj w miejscach, gdzie gorące płyny pod ciśnieniem zmieniły pierwotną strukturę minerału. Jego nazwa pochodzi od greckiego słowa epidosis, oznaczającego „dodatek”, ponieważ jedna strona kryształu jest zawsze dłuższa od drugiej. Zielony kolor pochodzi od żelaza, a jaśniejsze wrostki to często kwarc, skaleń lub kalcyt uwięzione w strukturze kamienia podczas jego formowania.

Każdy okaz został wycięty i wypolerowany w standardowej formie lapidaryjnej. Serce ma wielkość dłoni i delikatnie wypukłą powierzchnię; kula jest niemal idealnie okrągła i stoi na płaskiej podstawie; obelisk zwęża się ku tępo zakończonemu wierzchołkowi; piramida ma cztery równe ściany łączące się u góry. Same kształty nie mają znaczenia geologicznego, ale należą do najczęściej wybieranych form we współczesnym rzemiośle kryształowym, a każdy z nich oferuje inny sposób trzymania kamienia i oglądania go.

Epidot powstaje w środowiskach metamorficznych, szczególnie w regionach, gdzie skały wulkaniczne uległy metamorfizmowi niskiego lub średniego stopnia. Często występuje w skarnach, w facji zieleńcowej oraz w strefach zmienionych hydrotermalnie. Ten zestaw pochodzi z Indii, gdzie epidot występuje wraz z kwarcem, granatem i aktynolitem w obrębie Trapów Dekanu oraz u podnóży Himalajów.

Epidot ma twardość 6–7 w skali Mohsa, dlatego jest odporny na zarysowania powstające przy codziennym użytkowaniu, ale może się zarysować przy uderzeniu o twardsze materiały. Przecieraj go miękką, suchą ściereczką. Jeśli nosisz okazy ze sobą, przechowuj je osobno, ponieważ krawędzie piramidy mogą zarysować polerowaną powierzchnię kuli.

Cztery polerowane okazy epidotu: jedno serce, jedna kula, jeden obelisk i jedna piramida, każdy wycięty z pojedynczego fragmentu kamienia. Kształty mogą nieznacznie różnić się rozmiarem, ponieważ naturalna struktura epidotu wpływa na proporcje możliwe do uzyskania przez szlifierza, ale razem tworzą harmonijny zestaw.

To dobry wybór dla osoby budującej kolekcję kryształów według kształtów, a nie odmian, lub dla kogoś, kogo przyciągają spokojniejsze, bardziej ziemiste kamienie, które nie domagają się uwagi. Zestaw sprawdzi się także jako niewielkie studium tego, jak cięcie i polerowanie wydobywają różne właściwości tego samego minerału.